ขำขันแปลจากภาษาจีน

"เฮ้ ! เมื่อวานนี้คุณบอกว่าจะไป ซ่อมกริ่งประตูหน้าบ้าน ผม จนบัดนี้ทำไมยังไม่ไปล่ะ?"
"ผมน่ะ ! เมื่อวานนี้ ไปที่บ้านคุณ 3 ครั้ง แต่ละครั้ง กดกริ่งประต ู ก็ไ ม่เห็นมีใครเปิดประตูออกมา ผมจึงกลับบ้าน น่ะซิ !!!!!"

        หญิงคนหนึ่งเรียกลูกชายให้ไปซื้อไม้ขีดไฟ ลูกชายถือเงินกำลังจะออกจากบ้าน
คุณแม่ได้สำทับลูกชายว่า "ซื้อไม้ขีดไฟดี ๆ มานะ หากซื้อที่ไม่ดีกลับมา จะโดนตี "
ลูกชายพยักหน้ารับคำแล้วออกไป ไม่นานนักก็ซื้อไม้ขีดไฟกลับมา
คุณแม่รับไม้ขีดไฟจากลูกแล้วถามว่า "ไม้ขีดไฟนี่ดีหรือเปล่า ?"
ลูกชายตอบว่า "ดีครับ แต่ละก้านดีทุกก้าน ครับ "
คุณแม่ส่ายศีรษะ ไม่เชื่อน้ำมนต์ลูกชาย ทำให้ลูกชายละล่ำละลักพูดอย่างร้อนใจว่า
"ผม ลองขีดดูแล้วทุกก้าน ดีทุกก้าน ทำไมแม่ไม่เชื่อผมล่ะครับ !!!!!"

            อาฝานถี เปิดร้านเล็ก ๆ รับจ้างย้อมผ้าให้แก่ผู้คนในละแวกใกล้ ๆ ได้รับความนิยมอย่างมาก แต่มีชายคนหนึ่งรู้สึกอิจฉาเมื่อใคร ๆ ต่างพูดถึงความสามารถของ อาฝานถี คิดอยากจะหาความยุ่งยากมาให้แก่ อาฝานถี วันหนึ่งจึงนำผ้าผืนหนึ่งมาที่ร้านย้อมผ้า แค่ย่างเท้าเข้าประตูก็ส่งเสียงดังว่า
"นี่ ! อาฝานถี ! ย้อมผ้าผืนนี้ให้ฉันหน่อย จะดูว่าคุณมีฝีมือย้อมผ้าอย่างไรบ้าง !"
"ท่านต้องการให้ย้อมผ้าเป็นสีอะไรครับ ?"
"ฉันต้องการให้ย้อมเป็นสีชนิดหนึ่งที่เรียกว่า สีอะไรก็ไม่ใช่ ! "
"สีอะไรครับที่เรียกว่า สีอะไรก็มิใช ่ ?"
"อย่างนี้ไง ! ไม่ใช่สีแดง ไม่ใช่สีเหลือง ไม่ใช่สีฟ้า ไม่ใช่สีดำ แม้แต่สีขาวก็ไม่ใช่ คุณรู้จักไหม ?"
"รู้ครับ ! รู้ครับ !" อาฝานถีไม่มองชายคนนั้น ได้แต่รับผ้ามาจากเขา "ผมทำให้ท่านได้แน่ ๆ ครับ"
"อะไรนะ ! ทำได้หรือ ?" ถามด้วยความประหลาดใจ "ดีละ! ดีละ! ถ้าอย่างนั้นฉันมารับได้วันไหน ?"
"ท่านมารับได้ใน วันหนึ่งนั้น ครับ" อาฝานถีพลางพูดพลางโยนผ้าลงบนโต๊ะ
" วันหนึ่งนั้น คือวันอะไร ?"
"ไม่ใช่วันจันทร์ ไม่ใช่วันอังคาร ไม่ใช่วันพุธ ไม่ใช่วันพฤหัสบดี ไม่ใช่วันศุกร์ ไม่ใช่วันเสาร์ แม้แต่วันอาทิตย์ ก็ไม่ใช่ ! ถึง วันหนึ่งนั้น เมื่อไรท่านก็มารับก็แล้วกัน !!!"

        ขุนนางมองโกลคนหนึ่ง แข่งขันความฉลาดกับชายยากจน ชื่อ ปาลาเกินชาง ผู้มีชื่อเสียงด้านความฉลาดเป็นหนึ่งในเวลานั้น เขาเที่ยวตามหาไปทุกทิศทาง ในที่สุดได้พบ ปาลาเกินชางนั่งพิงต้นไม้ใหญ่ และกำลังสูบบุหรี่อย่างสบายใจ ขุนนางตะโกนลงมาจากหลังม้าที่ขับขี่อยู่ว่า "ปาลาเกินชาง ! ได้ยินว่าแกเป็นคนฉลาดที่สุด ใช่ไหม !"
        ปาลาเกินชางตอบว่า "ท่านไม่ควรพูดอย่างนี้ แต่ว่าผู้คนต่างพูดกันว่า ผมค่อนข้างฉลาดครับ"
ขุนนางพูดว่า "ดีแล้ว ! วันนี้แกกับฉันมาแข่งขันความฉลาดกันดีกว่า หากแกหลอกฉันได้ ฉันจะยกม้าตัวนี้ให้แก แต่หากหลอกฉันไม่ได้ ฉันจะใช้ดาบเล่มนี้ตัดคอแก" พูดพร้อมกับดึงดาบออกมาจากข้างกาย "ปาลาเกินชาง ! เห็นดาบของฉันไหม ?"
        "เห็นแล้วครับ แต่ว่าวันนี้ผมไม่อาจแข่งความฉลาดกับท่านได้ครับ" ปาลาเกินชางพูดอย่างร้อนใจ "ความฉลาดของผมตอนนี้เก็บอยู่ในถุงใบหนึ่ง วันนี้ผมไม่ได้นำถุงนั้นมาด้วยครับ หากว่าถุงนั้นอยู่กับผม ผมจะไม่กลัวท่านเลยครับ"
        ขุนนางโกรธ พูดว่า "ถ้าอย่างนั้นแกรีบไปนำถุงใบนั้นมาซิ ฉันจะคอยแกอยู่ตรงนี้"
        "ที่นี่ไกลจากบ้านของผมเหลือเกิน ไปแล้วไม่รู้จะกลับมาได้ตอนไหน อย่างนี้ดีกว่าครับ หาวันอื่นแข่งกันดีกว่าครับ วันนี้ผมไม่มีเวลาจริง ๆ ครับ"
        "ไม่ได้ ! วันนี้เราจะต้องแข่งขันกันให้ได้ หากว่าเดินไปช้ามาก แกก็ควบม้าของฉันไปซิ"
        "ไม่ได้ครับ ไม่ได้ครับ วันนี้ผมไม่มีเวลาจริง ๆ ครับ"
        "ทำไมไม่มีเวลา?"
        "ท่านไม่เห็นหรือครับว่า ผมกำลังนั่งยันต้นไม้นี้อยู่ ต้นไม้จะล้มอยู่แล้ว ผมไม่ยันไว้ไม่ได้ครับ !"
        "มา ! ฉันยันแทนแกก่อน แกรีบไป รีบมา นะ" พูดจบก็ส่งม้าให้ปาลาเกินชาง แล้วเข้าไปนั่งยันต้นไม้แทน
        "ฮ่า ! ฮ่า !" ปาลาเกินชางขึ้นขี่ม้าแล้วหัวเราะ "นี่ไง ! สิ่งที่ท่านอยากให้ผมหลอกท่าน !"
พูดจบก็ควบม้าจากไป

ความเห็นของผู้เขียน
          ไม่มีความเห็นเป็นพิเศษ เป็นเพียงเรื่องขำขันแบบจีน ๆ เท่านั้น คงจะเป็นการบันเทิงเล็ก ๆ น้อย ๆ นะครับ